امروز ۲۳ سالم تموم شد . رفتم توی ۲۴ سال
هنوز بهم می گن ( علی کوچو لو )
بگذریم ...
***********
قلک را می شکنم
بین اسکناسها خودم را بیرون می آورم
می شود حالا با این پس انداز کَم ِکم یک درخت بخرم
بعد فکر کنم که
اگر روزی بسرم زد بزرگ شوم
می توانم یک جنگل راه اندازی کنم
سرم که بوی قورمه سبزی می گیرد
تازه سبزی فروش محل ۲ زاری اش جا می افتد
که فاسیولا نه تنها خطرناک نیست
بلکه سالانه میلیونها نفر را از شاعر شدن نجات می دهد
برای همین است که سبزی خورشی را
همیشه جوری لای سبزی ها می چیند
که هروقت از کنارش رد می شوم
هوس نکنم
از خودم حرفهای ( قلمبه سلمبه ) بیرون بریزم
گناهش را بگذارم گردن این سبزی فروش بیچاره
که از شانس بد بچه محل شدیم
و توی خانه ی ما قورمه سبزی رکورد تمام خورشها را زده ست
اصلا کجای دنیا دیده اید کسی از فروش زیاد ور شکست شده باشد ؟
حاضرم دانگی از کاغذم را به او اجاره دهم
که هروقت دلش خواست بساطش را اینجا پهن کند
شاید فهمید ( زبان نفهمی چه عالمی دارد )
و گرد و خاک این خانه را دور سبزی هایش گره بزند
تا تمام شهر خواهان باقی دانگهای کاغذم شوند
می خواهند برایم قلکی جدید بخرند که هرطور شده
از سرمایه گذاری روی جنگل دست نکشم
شاید روزی برسد تمام شهرشان را بخرم
تا هروقت دستم توی جیب رفت
فراموش کنم چقدر حرف مفت زده ام
********
واما غزل ...
قصه از بیت اولش گم شد ماجرا را نمی شود فهمید
بگذر از اتهام این پرسش که چرا را نمی شود فهمید
از سکوتی که بویش آمده است قصه میلش به گفتنی ها نیست
قصه که بچه نیست می فهمد هر صدا را نمی شود فهمید
که بخوانی غزل برای خودت یا بگویی آهای مردم کاش
یا نه اصلا به خود بیایی که یک هجا را نمی شود فهمید
شهر قصه که جای عربده نیست وقت آنست تا خودت باشی
توی این شهر فرق یک ارزن با خدا را نمی شود فهمید
و بدیهی ست که زمان توی حجم تنگ زبان نمی گنجد
که زبان زمانه را حتی با مدارا نمی شود فهمید
می شود یانمی شود فهمید غزلی تازه ای نوشت اما
حیف با این غزل نوشتن ها ماجرا را نمی شود فهمید
تا بعد...