وقتی که شاعر شد

2a2a — Tue, 18 Mar 2008 07:42:18 GMT

یادمه وقتی که خیلی ازاینها بچه تر بودیم بعضی بزرگترها به ما

می گفتن هرسال ازسال قبل برات زودتر می گذره حالا که مثلا یه مقداربزرگترشدم معنی اون حرفها رومی فهمم یعنی هرسال سختی ها زیادتر میشن هرسال گرفتاری ها ...

مثل هزار ان خاطره و هزاران اتفاق که از جلوی چشمام می گذرن و منو یاد حرفهای نگفتم می ندازن

همون حرفهایی که تموم حرمتشون به خاطر همون به زبون نیاوردنشونه ولی حیف که ما هنوز اونقدر شاعر نشدیم که بار این همه حرفو بدوش بکشیم و دم نزنیم

آره قبول دارم . این ما هستیم که باید نگاهمونو عمیق و عمیق تر کنیم تا بتونیم شادی هارو از دل زندگی بدزدیم و خلاصه یه جوری دووم بیاریم تو این زمونه ی بد قلقل

بالاخره یه بار دیگه هم سال نو اومد و من که خیلی وقته خونه تکونی یادم رفته باز اومدم تا شاید اینبار با بارهای دیگه فرق کنه

انشاا... که امسال برای همه ی شاعرا سال پر شور و شعری باشه

چند تا رباعی که سال ۸۶ سرودم و نشد که بروزشون کنم

عمریست سیاه لشکر دنیائیم

ته مانده ی ناگزیر بازیهائیم

امروز اگر کنار هم جمع شدیم

موضوع سر اینست که ما تنهائیم

************************

زیر علمت اگر سرم خم نشود

یا اینکه دوچشمم پر ماتم نشود

نذرت شده قلبم به خدا اینکه فقط

یک ذره ازاین ارادتم کم نشود

***********************

دراصل همیشه ما بدل می کردیم

هی آب میان رنگ حل می کردیم

ای کاش برای لحظه ای هم حتی

جایی که بگوئیم عمل می کردیم

***************************

هرچند که ما جمعیتی اهل تلاشیم

هرچند که مابرسریک ایل و قماشیم

می ترسم ازآن روزکه ناگاه بیاید

ما ذره ای آماده ی آن روز نباشیم

سال نو مبارک

2a2a — Fri, 07 Dec 2007 15:48:13 GMT

هرگاه که بی اراده فرصت کردیم

با بغض گلو نشسته صحبت کردیم

انقدر که پیراهن غم پوشیدیم

دیگر به همین لباس عادت کردیم

********************

واماغزل...

مثل رگهای نازک شیشه حرفهایش گزنده وتردند

حرفهایی که خودبه خود خودرا توی گنجایش گلو خوردند

کاغذش جان به لب شده اما حرفها کنج سینه کزکردند

اتفاقات هولناکی که قلب اورا همیشه آزردند

اوکه عادت به این روش دارد جای خوبی برای زمزمه است

پس چرا واژه ها براین کاغذ قصه را اشتباه آوردند

ذهنش از هرچه هست بیزار و مرگ او ساده و تماشایی

قلب او پیش خاطراتی که تا ابد زنده زنده می مردند

و چه ساده میان خاطره ها عکس هایی بعید می جوئید

روزگار خوشی که توطئه ها ازدل و یاد شهر می بردند

های ... این متن شاعری گنگ است اقتباس از مقاله ای متروک

حرفهایی که توی بغض گلو (اشتها دار) خاک می خوردند

2a2a — Mon, 18 Jun 2007 14:58:18 GMT

سلام

این هم یک غزل برای عرض ادب دوباره

اگرچه ماهنوز در حال مشقیم

دوباره یک غزل و امتداد یک شاعر

و گردو خاک جهان از مداد یک شاعر

میان متن نگاهش نمایشی پنهان

که دیده می شود از آن مراد یک شاعر

تنیده روی غزل یک جنون مادرزاد

که می رسد نسبش تا نژاد یک شاعر

گذار خاطره ها از تلاطم تقویم

هزار بغض و غزل کنج یاد یک شاعر

و جوش می کند اینک دمای صفر جهان

که تا به صد برسد انجماد یک شاعر

شکسته زخم صدایش حریم حنجره را

به گوش اگر نرسیدست داد یک شاعر

هنوز بغض غزل سر پناه خاطره هاست

جهان اگر نسپردست یاد یک شاعر

2a2a — Mon, 19 Mar 2007 14:25:18 GMT

سلام به همه

باز اومدم که ثابت کنم همتو نو دوست دارم

ســـــــال نــــــــــــــــو مبــــــــــــــــــارک

انشاا... سال خوبی برای جامعه هنری (به خصوص شعر ) این مرزو بوم باشه

وامـــا غـــزل ...

یک وصله می سازد جهان را ازدوباره

حتی میان بیتهای پاره پاره

طرح نگاه آسمان می پاشد از هم

تا گم شود شب توی آغوش ستاره

تاکسی! سوارم کن ببر تا لحظه ای گنگ

تا ایستگاه واژه های نیمه کاره

تاکسی! مسافرهای تو اینجا نشستند

تا تو بیایی اینور خط از دوباره

دنیا ببین عاصی شده از دست شاعر

از هرچه ایهام و زبان و استعاره

دنیا به دستور غزل اعدامی ست و

دیگر ندارد بیش از اینها راه چاره

خیاط نخ های غزل را می زند کوک

تا که بدوزد یک لباس خوش قواره

2a2a — Wed, 03 Jan 2007 05:27:18 GMT

امروز ۱۳ دی ماه سال ۸۵

(علی کوچولو) ۲۱ سالش تموم شدو وارد ۲۲ سال شد

واما غزل ...

( یک نتیجه قطعی )

هزار قافیه دارد ردیف اما... نیست

هنوز بستر شعرو ترانه پیدانیست

نگاه او غزل است و هوای سبزی که

شمیم قافیه دارش شبیه دنیا نیست

سکوت و

پنجره ای کور و

روبرو ...

- دیوار

که قفل آن به دل باغ آسمان وا نیست

اساس زندگیش مردمی است در اینجا

که مرگ و هستی شان را امید فردا نیست

و فکر کرد .....

{ - چرا این همه سکوت و ...

مگر -

دراین زمانه کسی فکر این معما نیست ؟}

به یک نتیجه قطعی رسید ...

- این که هنوز

بساط آمدن حضرتش مهیا نیست

2a2a — Fri, 20 Oct 2006 09:59:18 GMT

خدایا تو به من چگونه زیستن را بیاموز

چگونه مردن را خود خواهم آموخت

دکتر علی شریعتی

2a2a — Fri, 20 Oct 2006 09:52:18 GMT

وقتی که شاعر شد ( سکوت مطلق )

وقتی که شاعر شد زبانش را گرفتند

یعنی تمام دودمانش را گرفتند

در اوج چشمانش پر از بغضی نگفته ست

هنگام باران آسمانش را گرفتند

از مسجدی که روی ایمانش علم شد

گنبد " مناره "تا اذانش را گرفتند

زخم خروشان تنش جاری شد از چشم

تا بیکران آتشفشانش را گرفتند

چون باز وا شد سفره قلبش به فریاد

بی هیچگونه وقفه نانش را گرفتند